ပလိုင္းေပါက္ႏွင့္ ဖားေကာက္ေနၾကသူမ်ား

Written by အၿငိမ္းစားေက်ာင္းဆရာတစ္ဦး


မၾကာမီေက်ာင္းမ်ားျပန္ဖြင့္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ အစိုးရေျပာထားသည့္အထဲတြင္ ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္မ်ား အခမဲ့ေပးမည္။ မသင္မေနရပညာေရးစနစ္ကို အလယ္တန္းအဆင့္အထိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ မည္။ ေက်ာင္းေနအ႐ြယ္ကေလးတိုင္း ေက်ာင္း တက္ႏိုင္ရမည္စသည့္ ႐ႊမ္း႐ႊမ္းေဝစကားသံမ်ားၾကားေနရ သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ပညာေရးဌာနတြင္ အမႈထမ္းခဲ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေျပာတစ္မ်ိဳး အလုပ္တစ္မ်ိဳးေတြကို ႀကဳံေတြဖန္မ်ားခဲ့သျဖင့္ တစ္ခုခုေျပာလိုက္တိုင္း အေကာင္အထည္ မေပၚတတ္ေၾကာင္း၊ အေကာင္အထည္ေပၚလၽွင္လည္း ေဖၚ႐ႈိး (for show) ေတြက မ်ားေနေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေသာေၾကာင့္ အျပည့္အဝမယုံရဲေပ။ အထက္က မသိ၊ ေအာက္က ဖိ၊ မရွိသည့္ၾကား၊ ယိုေပါက္ေတြမ်ား သည့္ေနရာေတြကို လိုက္မပိတ္ႏိုင္ေသးေသာေၾကာင့္ ပညာေရးဌာနတြင္ အရွက္ရစရာေတြက မ်ားလွသည္။

မၾကာေသးမီက ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာေတြ႕သည္။ ဘြဲ႕ရၿပီးကတည္း က တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ ႀကိမ္သာေတြ႕ၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းဆရာမွန္းသိေသာေၾကာင့္ သိပ္အထင္ မႀကီး။ ေနာက္ပိုင္းလမ္းေတြ႕လၽွင္ေတာင္ ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ေနခဲ့သူျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အလြန္ခ်မ္းသာေန ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

တစ္ေန႔သူက ဘယ္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္ကို ရလာသည္မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတြ႕ၿပီး စကားေျပာ ခ်င္ေၾကာင္း ဆိုလာ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ထဲရွိ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ေတြ႕ၾကသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုလားစြာ အေရးတယူ စကားဦးေတြသန္းၿပီးမွ “… ေက်ာင္းက ဆရာႀကီးကို သိတယ္မ ဟုတ္လား” ဟုစကားစလာသည္။ သူေျပာသည့္ ဆရာႀကီး ဆိုသူကို ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းစြာသိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘီအီးဒီတစ္ႏွစ္တည္းဆင္းျဖစ္သည္။ အတိုခ်ဳပ္ရလၽွင္ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြက သူ႕ေျမးေလး ကို ထိုေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအပ္ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ နယ္ေက်ာ္ေက်ာင္းျဖစ္ေနသျဖင့္ အပ္ရန္မ လြယ္။ ေက်ာင္းအပ္ေၾကးေတြက သိန္းဆယ္ဂဏန္းအထိ ပါးစပ္ထဲေဈးျဖစ္ေနသည့္အျပင္၊ ပိုက္ဆံေပးပါ မည္ဆိုသည့္တိုင္ေအာင္ ေက်ာင္းအပ္ရန္ မလြယ္သည့္အျဖစ္ေၾကာင့္ သူ႕ေျမးကို ကၽြန္ေတာ့္အား ေက်ာင္း အပ္ခိုင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ထိုေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆိုသူသည္ ဘီအီးဒီတက္စဥ္က တစ္ခန္းတည္းေနခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။ သူယခု ရန္ကုန္ရွိ နာမည္ႀကီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီးလာျဖစ္ေနမွန္းလည္း ယခု သူေျပာမွသိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဆက္အစပ္ မရွိသည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိသြားၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ထိုေက်ာင္းအုပ္တို႔ ခင္မင္ခဲ့ေၾကာင္းကို သူဘယ္ကေန ဘယ္လိုသိခဲ့မွန္းလည္းမဆိုႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထိုအေၾကာင္း စိတ္မဝင္စား။ ရန္ကုန္တြင္ ေက်ာင္းအပ္ေၾကး ဆယ္သိန္းခန္႔ေပါက္ေန သည္ဆိုျခင္းကိုသာ စိတ္ဝင္စားေနမိ သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘီအီးဒီတက္စဥ္က ေက်ာင္းစားေသာက္တန္းတြင္ထိုင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနစဥ္ ထိုအခ်ိန္က နာမည္ႀကီး ႐ုပ္ရွင္မင္းသားတစ္ေယာက္သည္ စားေသာက္တန္းဝင္းထဲသို႔ ဟိုင္းလက္စ္ကား တစ္စီးေမာင္းဝင္လာသည္။ ကားေပၚတြင္ ေရခဲေသတၱာတစ္လုံး၊ တီဗီႀကီးတစ္လုံးကိုတင္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းလာတာ ဘာေၾကာင့္ တီဗီေတြ၊ ေရခဲေသတၱာ ေတြတင္လာသည္ကို သေဘာ မေပါက္။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က “အဲဒါ ဆရာမႀကီးကို ကန္ေတာ့ဖို႔ေလ။ သူ႕အိမ္မွာ လာကန္ေတာ့တဲ့ကားေတြ တန္းစီေနတာ ကားရပ္စရာေနရာမရွိလို႔ ဒီအထဲလာရပ္ထား တာ။ ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့ မယ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလာအပ္ၾကတာေလ” ဆိုသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပလူေနမႈ ေက်ာင္း အပ္ပုံစနစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ အံ့အားသင့္မိသည္။

ေနာက္ပိုင္းမွ သိရသည္မွာ နာမည္ႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ေရးအတြက္ ေပါက္ေဈး၊ ထိုေပါက္ေဈး အတိုင္းအကုန္အက်ခံႏိုင္ခဲ့လၽွင္ တစ္ႏွစ္အတြင္း အရင္းေက်သည့္အျပင္ အျမတ္ပင္ျပန္ ရႏိုင္သည္ဆိုေသာ ေခၚေဈး၊ ေက်ာင္း အုပ္ျဖစ္လာလၽွင္ ကိုယ္တိုင္လက္ရဲဇက္ရဲႏွင့္ ေတာင္းရဲေသာ သူေတြကေတာင္း၊ မေတာင္းရဲေသာ သူေတြကလည္း ပြဲစားက တစ္ဆင့္ ေဝစားမၽွစားလုပ္စားေနၾက သည္ဆိုေသာ ပြဲေဈး၊ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ေက်ာင္းဝင္ေၾကးေတြက ျမင့္တက္လာေသာ ေၾကာင့္ ဆိုင္ရာေဈး၊ ပိုင္ရာေဈး၊ ေခၚေဈး၊ ေတာင္းေဈး၊ နားလည္မႈေဈးစသည့္ ေဈးအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ အစိုးရေက်ာင္း ထားေသာ မိဘမ်ားပင္ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းရေရးကို ေသာကပြားေနၾကရသည္။

ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းဟု သူတို႔ေျပာေနၾကသည္မွာ အဘယ္သို႔ေသာ ေက်ာင္း မ်ိဳးျဖစ္ေသာေၾကာင့္နည္း ဟု ျပန္ၿပီးသုံးသပ္မိ သည္။ အစိုးရသတ္မွတ္ထားေသာ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေတြကိုသာသင္သည္။ သို႔ေသာ္ နာမည္ႀကီးဘြဲ႕ခံေက်ာင္းေတြက ဆယ္တန္း ကို ဂုဏ္ထူးေတြႏွင့္ေအာင္သည္ဟု သတင္းႀကီးသည္။ သို႔ေသာ္ မိဘေတြက မိမိတို႔ သားသမီးမ်ားကို ဂုဏ္ထူးေတြ တစ္သီႀကီး ရရန္ ေနာက္ကြယ္က အား ထုတ္ေပးမႈေတြကိုေတာ့ လူသိနည္းလွသည္။

နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြလည္း က်ဴရွင္မကင္း ဘာသာရပ္ ဆရာေတြက ျပန္ၿပီးသင္သည့္ က်ဴရွင္ေတြ ကိုလည္း မိမိတို႔ သားသမီးမ်ား မ်က္ႏွာရေစရန္ ပို႔ၾကရသည္။ ထို႔ျပင္ ဘာသာစုံက်ဴရွင္ေက်ာင္း၊ ပုဂၢလိ ကေက်ာင္းေတြကိုလည္း က်ိတ္ပုန္းထား ၾကသည္။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲနီးလာလၽွင္ အတန္းထဲ၌ ေက်ာင္း သားမရွိသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးေတြကို ေက်ာင္းအုပ္ေတြ၊ အတန္းပိုင္ ေတြက လွစ္လ်ဴ႐ႈထားရသည္မ်ားရွိသည္။ ဘာေျပာေျပာ၊ ဘယ္မွာသင္သင္ ကိုယ့္ေက်ာင္းေအာင္ခ်က္ေကာင္းမည္ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ မသိ ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေနသည့္ေက်ာင္းမ်ားလည္းရွိသည္။

ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္၏ ျပင္မရေသးေသာ အက်င့္မ်ားမွာ ကိုးတန္းစာေမးပြဲ ေျဖၿပီးခ်ိန္ေလာက္ကတည္းက တစ္ေႏြလုံး ေႏြသုံးလျပတ္ဆိုသည့္ ဆယ္တန္းက်ဴရွင္ကို ဘာသာစုံေဘာ္ဒါေက်ာင္းမ်ားသို႔ပို႔ကာ သင္ၾကားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားေတြက တစ္ေႏြလုံးလည္းသင္၊ တစ္မိုးလုံးလည္းသင္၊ တစ္ေဆာင္းလုံးလည္းသင္၊ စာထဲတြင္ ေပ်ာ္ဝင္ေနၾကရ သည့္ဘဝကို မိဘႏွင့္ ဆရာေတြက ေက်နပ္ေနၾက ရသည့္ ပညာေရးျဖစ္သည္။

နာမည္ႀကီးေက်ာင္းဆိုသည္မွာ ဘာႏွင့္တိုင္းတာသနည္း။ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခြင့္ျပဳေသာေၾကာင့္လား၊ ဂုဏ္တု ဂုဏ္ၿပိဳင္၍ ေကာင္းသည့္ ခတ္ကြင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္လား၊ နားလည္မႈေတြ အရမ္းရယူႏိုင္ေသာေၾကာင့္ လား၊ ဤေက်ာင္းထြက္ဆိုသည့္ ဂုဏ္ကို လိုခ်င္လို႔လား စသည့္သို႔ေလာ သို႔ေလာ အေတြးမ်ားကို ေတြး စရာျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္မွာ အၿပိဳင္အဆိုင္ လုၿပီးလာ ထားေနသည့္ေက်ာင္းကလည္း ဂုဏ္ထူးေတြ မ်ားၿပီး ျမန္မာျပည္တြင္ေခတ္စားေနေသာ ဆရာဝန္လိုင္းဆိုသည့္ ေ႐ြးခ်ယ္ စရာက လြဲၿပီး ဘာတစ္ခုမၽွ ပိုလုပ္ေပးႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။

နိဂုံးခ်ဳပ္ပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုမိတ္ေဆြကို သူ႕ေျမးအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေက်ာင္းအုပ္ထံ သြားေျပာ မေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဘာေတြလုပ္ေနသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္မဝင္စားပါ။ သို႔ေသာ္ ျမန္ မာျပည္တြင္ ကိုယ္ထားခ်င္ သည့္ေက်ာင္းထားႏိုင္ေရးအတြက္ ေငြဆယ္သိန္းခန္႔ကို အေပးအယူလုပ္ေနၾက သည္ဆိုေသာ သတင္းကေတာ့ ျမန္မာ့ပညာ ေရး၏ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အ႐ိုးေဆြးေနေသာ ႐ိုက္စားခြင္ကို ယေန႔တိုင္မျပင္ႏိုင္ေသးဆိုသည္ကေတာ့ ေသခ်ာေနသည္။ သို႔ပါလ်က္ ျမန္မာ့ပညာေရးကို ျပဳျပင္ေျပာင္း လဲေရးေတြ လုပ္ေနပါသည္ဆိုေသာသူမ်ား၏ အသံေကာင္းဟစ္ေနမႈကိုေတာ့ အံ့ၾသမိသည္။ သည္မိုး သည္ေလ သည္လူေတြႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ေသေအာင္ေအာ္လည္း သည္ေတာင္ကိုေတာ့ ေက်ာ္ႏိုင္ မည္မထင္။ ႐ိုက္စားခြင္မ်ား ဖန္တီးေပးထားေသာ ပညာေရးဌာန ပလိုင္းေပါက္ႏွင့္၊ ႐ိုက္စားရဲေသာ ဖားေကာက္ ေနသူမ်ား ပညာေရးေလာကတြင္ ရွိေနေသးျခင္းကိုလည္း ပိုၿပီးအံ့အားသင့္မိသည္။

ေမာကၡပညာေရးမဂၢဇင္း
-------------------------------------------------
ကိုမ်ဳိး (lwanmapyay.blogspot.com)

ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန် အကြောင်းအရာများ...