ပလပ္စတစ္ ပုလင္းတစ္လံုးရဲ႕ စြန္႔စားခန္း
ကၽြန္ေတာ္က ပလပ္စတစ္ပုလင္းတစ္လံုးပါ။ စက္ရံုတစ္ရံုမွာ ေနပါတယ္။ အမိအဖစက္ေတြကေန ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဆင့္ဆင့္ျဖတ္ေတာက္ပိုင္းဆက္ ပံုသြင္းခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ပံုစံတစ္မ်ဳိးေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ထည္ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ပိန္ရွည္ရွည္ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ စာလံုးမည္းေလးေတြ ျပြတ္သိတ္ေရးထားတဲ့ ရႊန္းစိုလွပတဲ့အရာတစ္ခု ပတ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မိခင္ဖခင္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ထည္ထဲ ခ်ဳိျမေမႊးအိတဲ့ႏြားႏို႔ေတြ ေလာင္းထည့္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပိုၿပီး ေတာက္ေျပာင္လွပသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ဂုဏ္ယူမဆံုးခဲ့ပါဘူး။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကုန္ကားႀကီးတစ္စင္းနဲ႔ ကုန္စံုဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆီ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီကုန္စံုဆိုင္က တစ္ေန႔လံုး မီးေတြလင္းထိန္ေနပါတယ္။ လူေတြလည္း ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔ ဆူညံ စည္ကားတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထပ္ စင္ေပၚမွာ အေရာင္စံု၊ ပံုသ႑ာန္စံုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ရပ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက သူငယ္ခ်င္းကို “ကၽြန္ေတာ္ က ဒီကေန႔မွေရာက္လာတဲ့ အသစ္ပါ”လို႔ မိတ္ဆက္လိုက္တယ္။ သူ႔က ကၽြန္ေတာ္ကိုၿပံဳးျပတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အသက္၁ဝႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႕မွာ လာရပ္တယ္။ ေကာင္ေလးက လိုခ်င္တပ္မက္တဲ့အၾကည့္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုစိုက္ၾကည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူဖမ္းဆုပ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေရခြံေတြ ပြန္းပဲ့သြားမတတ္ သူဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးနားေျပးသြားပါတယ္။
ပါးစပ္မွာလည္း “ေမေမ… ေမေမ… သား ဒီဟာယူမယ္”လို႔ ေအာ္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးက လိုက္ လိုက္ေလ်ာေလ်ာနဲ႔ “ေကာင္းၿပီ”လို႔ဆိုတယ္။ ေကာင္ေလးက ဝမ္းသာအားရ ကၽြန္ေတာ္ကို တအား ဆုပ္ထားလိုက္တယ္။
“ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊတ္ပါ.. ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊတ္ပါ”
ကၽြန္ေတာ္ရုန္းၿပီး ေအာ္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခပ္ဆိုးဆိုးေကာင္ေလးက ဘာမွမတုန္႔ျပန္ခဲ့ဘူး။ ဝမ္းနည္း စြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္။
ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ္ကို တျခားတစ္ေနရာဆီ ေခၚသြားတယ္။ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးတစ္လံုးထဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုေခၚသြားပါတယ္။ အိမ္ႀကီးက ထည္ဝါလို႔။ အိမ္ထဲကို ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုး တစ္ခ်က္ေဝွ႔ၾကည့္ လိုက္တယ္။ ေရာင္စံုမီးအိမ္ေတြနဲ႔၊ ခန္းညားလွပတဲ့ တံခါး ျပတင္းေပါက္ေတြနဲ႔ ဒီဇိုင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး.. ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိး ဝင့္ထည္လို႔။ ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စားေပၚခံုတစ္လံုးေပၚတင္ၿပီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လယ္မွာ ေကာင္ေလးဟာ ရန္မႈလုိတဲ့ပံုစံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ေရာက္လာျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းဆဲြဆုပ္ကိုင္ၿပီး သူ႔ေမေမကို ေအာ္ေျပာတယ္။
“ေမေမ… သားအျပင္ထြက္ ကစားလိုက္ဦးမယ္”
ေျပာေျပာဆိုဆို ေကာင္ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ကိုပါဆဲြၿပီး အျပင္ဖက္ေျပးထြက္သြားေတာ့တယ္။ အျပင္မွာ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတယ္။ ေနမင္းက အပူဓာတ္ေတြကို အစြမ္းကုန္ထုတ္လႊတ္ေနတယ္။ တစ္ေန ရာေရာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ေက်ာက္ခံုတစ္လံုးေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဦးထုပ္ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ဆဲြခၽြတ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အားကနဲ ေအာ္လိုက္မိေပမယ့္ သူမၾကားဘူး။ တဆက္တည္းမွာပဲ ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ထဲက ႏြားႏို႔ေတြကို တဂြတ္ဂြတ္နဲ႔ေသာက္ခ် လိုက္ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဗလာပုလင္းတစ္လံုးျဖစ္သြားတယ္။ ဦးထုပ္ကို သူျပန္ေပးမယ္အထင္နဲ႔ ေကာင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္စိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မထင္မွတ္ပါဘူး.. ေကာင္ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဦးထုပ္ကို လႊင့္ပစ္လိုက္သလို ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း သူ႔ေျခေထာက္နဲ႔ လမ္းေဘးဖက္ ကန္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။
ဒါဟာ အက်င့္စာရိတၱမေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူပါ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပုလင္းကို မေလးစားတဲ့ အျပဳအမူပါ။ ဒါဟာ ပတ္ဝန္းက်င္သန္႔ရွင္းေရးကို ဖ်က္ဆီးတဲ့အျပဳအမူပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ တစ္ ကိုယ္လံုးနာနာက်င္က်င္နဲ႔ လဲေလ်ာင္းေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာ ေပါ့ပါးသြားတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိတယ္။ ေလနဲ႔အတူ လြင့္ေျမာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေနရာတစ္ခုခုဆီ ေရာက္သြားရေတာ့မယ္။
အဲဒီေန႔ညေနမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ လဲေနတုန္း ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အနားျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ တစ္ေယာက္က ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ရက္ရက္စက္စက္ ကန္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ရဲ႕ ေဘာလံုးျဖစ္သြားေတာ့ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေဒါသထြက္မိတယ္… ဒါေပမယ့္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာ အရိပ္က်တဲ့ ေမွာင္မည္းမည္းေထာင့္တစ္ေနရာထဲ ကၽြန္ေတာ္ကန္ထည့္ခံလိုက္ရမွ ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ အကန္က ရပ္သြားေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ထဲမွာ သဲေတြဖုန္ေတြနဲ႔၊ လွပေတာက္ေျပာင္တဲ့ အျပင္ခြံ ဟာလည္း တြန္႔ေၾကပြန္းပဲ့လို႔။ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ ကၽြန္ေတာ္အလြင့္ခံရဦးမယ္ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္မွာ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ အကန္ခံထားရလို႔ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း နာက်င္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ညည္းတြားငိုေၾကြးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။ လူေတြဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ ကိုယ္က်င့္တရားေခါင္းပါးခဲ့ၾကၿပီလား။ ဒီေလာက္ရက္စက္ခဲ့ၾကၿပီလား။ သဘာဝပတ္ ဝန္းက်င္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႔ေတာင္ မသိၾကေတာ့ဘူးလား။
တစ္ရက္ကုန္လြန္သြားခဲ့တယ္… ႏွစ္ရက္ ကုန္လြန္သြားခဲ့တယ္။ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ ေန႔ေတြညေတြ ကုန္ လြန္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေထာင့္ေလးတစ္ေနရာမွာေနၿပီး ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခံခဲ့ရတယ္။ အလင္းတန္းမိွန္မွိန္ေလးကေနတဆင့္ လမ္းေပၚမွာ ဥဒဟိုသြားလာေနၾကတဲ့ လူေတြကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေန႔တိုင္း ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုေန႔ရက္မ်ဳိး၊ ဘဝမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပ်က္မိတယ္။ ေလတိုက္စားလို႔ ကၽြန္ေတာ္အေရျပားလည္း မဲြျပာေနခဲ့ပါၿပီ။
ရက္ေတြ ကုန္လြန္သြားခဲ့ျပန္တယ္။ တစ္ေန႔မွာ ရုတ္တရက္ ေလျပင္းတစ္ခုတိုက္ခတ္ခဲ့လို႔ ျမက္ခင္းျပင္ တစ္ခုေပၚ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အလင္းျပန္ျမင္ရၿပီ… ကၽြန္ေတာ့္ကို လူေတြေတြ႔ေတာ့မယ္။ အဲဒီတခဏ ပန္းေရာင္အကႌ်ဝတ္ထားတဲ့ မိန္းမငယ္ေလးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ ဆီေလွ်ာက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ျပန္လည္ အ သံုးျပဳႏိုင္ေသာပစၥည္း” ဆိုတဲ့ပံုးထဲ ဂရုတစိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္မိသလို မိန္းမငယ္ေလး လည္း ၿပံဳးရႊင္ေနပါတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အထူးေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ပံုးထဲမွာ ဆိုက္ဒ္စံု၊ သ႑ာန္စံုတဲ့ ပုလင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ စုေဝးေရာက္ရွိေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ကို “ႀကိဳဆိုပါ တယ္.. သူငယ္ခ်င္း.. ရက္သိပ္မၾကာခင္မွာ ငါတို႔ အိမ္သစ္တစ္လံုးေတြ႔ၿပီး ေနာက္ပံုစံတစ္မ်ဳိးအျဖစ္ ထပ္ေျပာင္းေကာင္း ထပ္ေျပာင္းရေတာ့မယ္”လို႔ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အားရဝမ္းသာရယ္မိတယ္။ အဲ ဒီေနာက္ စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔ အိပ္မက္ကမာၻထဲ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ဝင္သြားခဲ့ေတာ့တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ကၽြန္ေတာ္ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အရင္ကစက္ရံုဆီျပန္ေရာက္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အံ့ၾသဝမ္းသာမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတြ႔ရၿပီ။ ဝမ္းသာလြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေသးစိတ္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ပံုသြင္းခံရျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ က ပုပုဝဝ ပလပ္စတစ္အမႈိက္ပံုးတစ္လံုးေပါ့။ ဘဝသစ္ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ဖန္ျပန္စရၿပီ… အေတြ႔အႀကံဳ သစ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္စရပါၿပီ။
လူသားတို႔ေရ.. မင္းတ႔ို ႏႈိးထၾကေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေနရာတကာ ေလွ်ာက္မလႊင့္ပစ္ၾကပါနဲ႔ေတာ့။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို မညစ္ညမ္းပါေစနဲ႔ေတာ့။ မင္းတို႔သာ ဒီလိုဆက္သြားေနရင္ ဒီကမာၻႀကီးဟာ အမႈိက္ပံုႀကီးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဟိုမိန္းမငယ္ေလးလို ပတ္ဝန္းက်င္ကို မင္းတို႔ သတိထား ဂရုစိုက္တတ္ ရင္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ခ်စ္တတ္ ထိန္းသိမ္းတတ္ရင္ မနက္ျဖန္မွာ ဒီကမာၻေျမႀကီးဟာ လွပစိမ္းစိုတဲ့ ဥယ်ာဥ္ၿခံႀကီးတစ္ၿခံျဖစ္ေနမွာ အမွန္ပါ လူသားတို႔ေရ……
-------------------------------------------------
ကိုမ်ဳိး (lwanmapyay.blogspot.com)
ကိုမ်ဳိး (lwanmapyay.blogspot.com)